យុទ្ធសាស្រ្តគ្រប់គ្រង “យល់ពីអ្នកដទៃ ឬEmpathy” ដែលម្ចាស់អាជីវកម្មត្រូវតែចេះដាច់ខាត

ការគ្រប់គ្រងមនុស្ស វាជារឿងដែលពិបាកមួយនៅក្នុងអង្គភាពការងារ។ នៅកន្លែងការងារមានមនុស្សជាច្រើនប្រភេទ ច្រើនជំពូក នៅលូកឡំគ្នា ដែលនេះបញ្ហាមួយនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់អ្នកគ្រប់គ្រង។ អ្នកគ្រប់គ្រង មិនត្រឹមតែជាអ្នកដឹកនាំ ពិនិត្យការងារប្រចាំថ្ងៃប៉ុណ្ណោះនោះទេ តែក៏ជាអ្នកដែលជួយសម្របសម្រួលកិច្ចការពីបុគ្គលិកមួយ ទៅបុគ្គលិកមួយទៀតដែរ។

មានជំនាញជាច្រើនដែលអ្នកគ្រប់គ្រងត្រូវតែរៀន និងត្រូវតែចេះ ដូចជាជំនាញនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងបុគ្គលិក ការពិនិត្យការងារ ការវាយតម្លៃ និងការរៀបចំផែនការ។ ប៉ុន្ដែ មានជំនាញមួយដែលអ្នកគ្រប់គ្រងម្នាក់ៗត្រូវតែចេះបន្ថែម ដើម្បីឲ្យដំណើរការនៅក្នុងអង្គភាពកាន់តែរលូន នោះគឺជំនាញនៅក្នុងការ “យល់ពីអ្នកដទៃ ឬEmpathy” ។ ប្រសិនជាអ្នកជាអ្នកគ្រប់គ្រង នោះអ្នកប្រាកដជាបានដឹងពីជំនាញនេះមិនខាន នៅពេលដែលអ្នកចូលរៀននៅតាមសិក្ខាសាលានានា ដែលត្រូវបានគេហៅថា ជាជំនាញទន់។

ខាងក្រោមនេះជាយុទ្ធសាស្ត្រដើម្បីអនុវត្ដតិចនិច Empathy៖

១. បង្កើនភាពស្និតស្នាល និងធ្វើឲ្យក្រុមទាំងមូលដូចជាគ្រួសារតែមួយ៖ ក្នុងនាមជាអ្នកគ្រប់គ្រង អ្នកមិនមែនដើរតួនាទីជាអ្នកដែលចេះតែបញ្ជានោះទេ តែអ្នកគឺមានតួនាទីហាក់ដូចជាអាណាព្យាបាលរបស់បុគ្គលិកអញ្ចឹង។ បុគ្គលិកម្នាក់ៗមានការសាមគ្គីគ្នាក៏ដោយសារតែមានអ្នកជាអ្នកជួយជំរុញ និងភ្ជាប់ទំនាកទំនងពួកគេ។

២. ចូរស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ និងមានទំនួលខុសត្រូវ ដោយគិតវិជ្ជមានបំផុត៖ នៅពេលដែលមានសំណើរណាមួយពីបុគ្គលិករបស់អ្នក ចូរអ្នកស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ មិនថាជាសំណើរផ្ទាល់ខ្លួន ឬជាការបញ្ចេញមតិអ្វីនោះទេ អ្នកត្រូវតែមានទំនួសខុសត្រូវចំពោះពួកគេ និងគិតក្នុងវិជ្ជមានឲ្យបានច្រើន។

៣. ស្វែងយល់ពីអារម្មណ៍របស់មនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន៖ ការស្វែងយល់ និងស្ទាបស្ទង់អារម្មណ៍របស់មនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនគឺសំខាន់ណាស់ ដែលទាំងអស់នេះ នឹងបង្ហាញថាអ្នកជាមេដឹកនាំល្អ ឬអាក្រក់។ លោក Warren Buffett  ធ្លាប់បាននិយាយថា “ខ្ញុំវាស់ភាពជោគជ័យរបស់ខ្ញុំ ដោយរាប់ចំនួនមនុស្សដែលនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ ថាតើមានប៉ុន្មាននាក់ដែលចូលចិត្តខ្ញុំ?” ការស្វែងយល់ពីអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃ នឹងធ្វើឲ្យអ្នកយល់បានកាន់តែច្បាស់ពីសុខទុក្ខរបស់ពួកគេ និងអាចជួយដោះស្រាយបញ្ហាដល់ពួកគេដោយមានប្រសិទ្ធិភាពបំផុត ដែលនេះជាទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នក៕

សម្គាល់៖ គ្មានផ្នែកណាមួយនៃអត្ថបទនេះ ត្រូវបានចំលង និងកែច្នៃយកទៅប្រើប្រាស់បន្ដ ដោយមិនមានការសុំការអនុញ្ញាតពីអ្នកនិពន្ធឡើយ ព្រោះវាជាអំពើដែលអសីលធម៌បំផុត។  

អត្ថបទដោយ៖ ឡាយ ឧត្ដម